Het begon allemaal op een zaterdagochtend in het najaar van 2025…

Vers uit de boot, nagenietend van een sportieve outingssessie waarin we voor ons gevoel weer een absoluut snelheidsrecord hadden verpulverd, voelden we ons onverslaanbaar. De wereld lag aan onze voeten. Terwijl het gesprek verschoof naar de komende wedstrijden, dropte iemand de ultieme uitdaging: “Wat als we eens écht uit onze comfortzone stappen en op 15 en 16 mei de Elfstedenroeimarathon gaan starten?”

Het vuurtje was direct aangewakkerd. Binnen no-time stond er een hechte basis van roeiers. Een WhatsApp-groep later sloten de overige roeiers zich aan en hadden we met Willy zelfs al een reserve aan boord. Een ongekende luxe, die helaas sneller nodig bleek dan gedacht toen Paul door een blessure moest afhaken en Willy definitief de boot in stapte. Gelukkig stond het geluk aan onze zijde: in een mum van tijd meldden Anneke en Wendy zich aan als nieuwe reserves. Wat kon ons nu nog gebeuren?

De blauwdruk voor succes: Stamppot en strategie. In februari startte de échte voorbereiding bij Eric thuis, samen met een deel van zijn ervaren 11-stedenploeg genaamd DA AMY zessen. Onder het genot van een overheerlijke stamppot van Marcel werden de eerste plannen gesmeed. Belangrijke knopen werden doorgehakt, de taken werden verdeeld en de ultieme teamnaam was een feit: “Kats van Slag”.

Onder leiding van teamcaptain Gerard werden er drie subteams geformeerd, elk strak geleid door een ‘voorman’ met de nodige Elfsteden-ervaring:

• Ploeg #1: Ramon, Willy en Patrick
• Ploeg #2: Hendrik, Marcel en Sander
• Ploeg #3: André, Gerard en Ron

De trainingen begonnen, de voormannen bogen zich over de loodzware trajecten en de logistieke machine kwam op gang.

Een busje werd geregeld, het draaiboek van Eric en Paul werd minutieus bestudeerd en dankzij Anneke liepen we er straks gegarandeerd strak bij. Het leverde ons in Leeuwarden later zelfs het compliment “de best geklede ploeg” op! Met het uitgebreide schema van Ramon in de hand waren we er een paar weken voor de start helemaal klaar voor.

Last-minute spanning en de start in Leeuwarden Zelfs de week vóór de tocht bracht nog de nodige spanning met zich mee. Hendrik viel helaas uit met een vervelende blessure. Na kort beraad nam Wendy zijn plek in ploeg #2 in. Een geluk bij een ongeluk: Wendy bracht direct een flinke dosis Elfsteden-ervaring mee. Voor Anneke bleef de felbegeerde startplek hiermee een droom; zij bleef onze onmisbare rots in de branding als reserve.

Het mooie van de Elfstedenroeimarathon is dat iedere ploeg zijn eigen unieke strijd levert op de Friese wateren. Hieronder volgt het persoonlijke, rauwe en heroïsche relaas van onze 3 ploegen …

Ramon’s avontuur opgetekend

Vandaag is de dag waarvoor we getraind hebben. Het verwachte weer is minder dan waarop we gehoopt hadden, maar dit zal de pret niet drukken. Kats van slag is er klaar voor. Op naar Leeuwarden.

Van aanhanger naar avontuur

In Leeuwarden wordt de bus met aanhanger deskundig door André gemanoeuvreerd  naar het voor ons gereserveerde plekje bij Wetterwille. De grond is al doorweekt van het hemelwater, maar nu schijnt er een bleek zonnetje en er staat een straffe wind. Nadat de boot van de aanhanger was gehaald en was voorzien van alle voor de ERM noodzakelijke aanpassingen en uitbreidingen, mocht onze groep de prestatietocht starten.

Oproeien, de start en het eerste traject

Eerst 5 km oproeien vanaf Wetterwille naar de start bij de Prinsentuin. Willy had de touwtjes van het stuur stevig in handen en stuurde de C2 soepel over het eerste traject.

Patrick was de slag met het ritme van een metronoom. In het begin was het metronoom een beetje te enthousiast afgesteld met een snelheid van gemiddeld 12,5 km/uur. Als de eerste kilometers zijn afgelegd, de adrenaline wat is gezakt en we op de eerste buitjes zijn getrakteerd, wordt het tempo wat realistischer. Ramon heeft op de boeg een goed uitzicht over het afgelegde traject en ziet dat de eerste boten al zijn ingehaald. Een enkele snelle boot met studenten passeert ons, maar het blijkt dat de studenten al veel eerder van ploeg wisselen en dus kortere trajecten roeien per ploeg. Wij wisselen eerst twee keer op het water voordat we van ploeg wisselen bij Klaarkampsterbrug. De schemer doet zijn intrede als we aankomen bij onze wisselplek in Klaarkampsterbrug. We worden vakkundig door groep 3, de walploeg, binnengehengeld en worden de boot uit geholpen door groep 2 die het van ons over gaat nemen.  Groep 2 gaat naar Dokkum en zal weer terugkomen bij Klaarkampsterbrug.

Daarom is er een rustpunt geregeld bij een boerderij waar we kunnen bijkomen van het eerste deel van de tocht en ons voorbereiden op de komende nacht.

Door Dokkum in het donker

Op de ERM app houden we bij hoe onze boot zich staande houdt in het deelnemersveld. Het is erg druk in Dokkum: er staat een wachtrij bij de stempelpost en de file voor de Dokkumse tunnel van de route onder de Dokkumse binnenstad is 20 minuten! De boten moeten tegen de stroming in door een smalle doorgang. Dit levert veel problemen op voor onervaren deelnemers. Maar groep 2 werkt zich er goed doorheen en komen in het pikkedonker weer aan bij het wisselpunt aan de Klaarkampsterbrug. Wij zijn de walploeg en staan klaar met de verlichte blauwe ruit en de pikhaken en uitzetstok. Ramon stapt in een donker gat in de oever: resultaat een natte schoen en sok. Daar gaat mijn eerste droge setje kleding…

Een koude domper voor Marcel

We halen de groep 2 snel binnen en Marcel stap met een vloeiende beweging uit de boot op de oever. Maar dan verdwijnt hij ineens uit het zicht. We denken dat hij is gevallen, maar als we licht schijnen, blijkt dat hij tot zijn middel in een diep watergat in de oever is weggezakt. Shit, alle kleren kletsnat. Gelukkig kan hij binnen de boerderij snel droge kleding en schoeisel aantrekken en weer opwarmen. Als iedereen weer is bij gekomen van de inspanning en is bijgepraat over de uitdagingen in Dokkum, moeten we ons alweer gereed maken om met de bus naar Wetterwille te rijden. Groep 3 is alweer een tijdje aan het roeien en bij Wetterwille is de kantine open waar je op een groot scherm de boten kunt volgen.

Wachten, waken en weer verder

Het is ondertussen al ver na middernacht en Sander en Marcel zijn al zo moe dat ze onderuitgezakt op de stoel het avontuur aan de binnenzijde van de ogen terugkijken. Lekker laten slapen, want elk rustmoment is mooi meegenomen.

Zoeken naar licht in de nacht

Op de app zien we een aantal boten de verkeerde kant oproeien. Oei, nummer 67 ligt op dezelfde kruising al een kwartier stil. Zullen ze omgeslagen zijn, of zijn ze onderweg de tracker verloren? Als we navragen bij de organisatie geven ze aan dat mogelijk het signaal van de tracker is weggevallen en dat we maar moeten kijken bij de stempelpost wanneer ze komen. Dat gaan we doen.

De nachtelijke slag naar Weidum

Na een half uur komt er inderdaad een boot aan die met een blauwe licht seint naar onze blauwe ruit. Gelukkig, groep 3 komt eraan en wij maken ons klaar om te roeien. Ramon stuurt en Patrick en Willy roeien. Het is een kort traject van bijna 10 kilometer naar Weidum en we gaan in de nacht niet wisselen op het water. Dat komt goed uit want Willy en Patrick hebben problemen om in het donker goed te zien. Het eerste gedeelte langs de rand van Leeuwarden is redelijk verlicht. Alleen bij de hoge bruggen tijdig de schijnwerper aan zetten om de donkere dukdalven te kunnen zien en onder de brug door te sturen.

Lichtbakens op de Zwette

Na het industrieterrein bakboord uit, draaien we de Zwette op. De Zwette is een rustige rivier die zich tussen de weilanden door slingert. Je hoort enkel het ritme van de riemen, het klotsen van het water tegen de boot, het gekwaak van de kikkers en het kwetteren van de vogels.  Al gauw worden we ingehaald door drie snellere boten. De lichten van de drie boten vormen perfecte lichtbakens op het water en maakt het navigeren erg makkelijk. Na een tijdje zien we de koplampen van de vele busjes bij een brug: dit is ook wisselpunt bij Weidum. Normaal wisselen we voor de brug maar de walploeg schreeuwt naar ons dat we achter de brug gaan wisselen. Maar achter de brug is maar een wisselplek en deze is al bezet. Snel houden en strijken en wachten wanneer de plek vrij komt. Er komen meer boten dus als de plek vrij komt knallen we de boot op de plek en kunnen eindelijk wisselen.    

Stormroute en zonnestralen

Op naar Sneek voor het volgende wisselpunt. Daar horen we dat vanaf Woudsend de stormroute van toepassing is. Snel de groepstrajecten aanpassen, zodat zoals afgesproken groep 3 gaat finishen. De totale afstand wordt nu wat korter, maar dat is met het koude weer een aangename verandering.

Vanaf Woudsend naar Parrega is het vol tegen de wind in, maar verder verloopt de tocht best goed. Gelukkig zien we in de middag af en toe ook de zon. Uit de wind is het zelfs best lekker. Onze laatste traject van Ried naar Menaldum gaat grotendeels met de wind mee en hebben we aan het eind volop zon. Bij het uitstappen bij de groepswisseling in Menaldum zit het roeien voor onze groep erop en weten we dat we het gaan halen.

Met euforie over de finish

Bij de intocht van onze boot bij Wetterwille is de euforie groot, en kunnen we terugzien op een geslaagd avontuur. We krijgen het verdiende 11-steden kruisje en aangezien het een 40 jarig jubileum is zit er ook een lintje aan.

Slapend naar huis

Op de terugweg worden we teruggereden door Roos en Maureen. En dat is maar goed ook, want de meesten dommelen al snel weg in een diepe slaap.

Marcel’s avontuur opgetekend

Vrijdagmiddag om twaalf uur begon voor mij en de rest van het team het avontuur van de Elfsteden Roeimarathon. We vertrokken vanaf de roeiclub met een gehuurde bus en de boot op de aanhanger richting Friesland.

Onderweg haalden we Wendy nog op in Hoogeveen, omdat zij als reserve inviel voor Hendrik. Toen we aankwamen, konden we meteen aan de slag. En dat was nog best een klus, want er moest van alles aan de boot worden aangepast voordat we echt klaar waren voor zo’n lange en pittige tocht.

Voorbereidingen tot in detail

• Een schijnwerper en blauw herkenningslicht voor extra zicht en oriëntatie.
• Witte verlichting voorop en achterop de boot.
• Een golfbreker langs de zijkant van de boot.
• Een gespannen touw ter bescherming bij bruggen en palen.
• Een gps met route voor de nachtelijke etappes.
• Een pomp om eventueel water uit de boot te verwijderen.

Toen alles eenmaal klaar was, gingen we met z’n allen eten in de grote feesttent op het terrein. Ik had een pastasalade gemaakt voor vijftien mensen, en daar schoof ook een deel van het team van Eric gezellig bij aan.

Dat was echt een leuke start: even samen eten, ontspannen en nog een beetje de spanning voelen voor wat er zou komen.

Niet veel later ging de boot het water in en vertrok de eerste ploeg alvast richting de start.

Een vliegende start

Ik zat in de tweede ploeg en wij mochten het traject door Dokkum roeien. Daar liepen we helaas wat vertraging op, waardoor we meteen kostbare minuten verloren. Alsof dat nog niet genoeg was, kregen we ook de eerste regenbuien over ons heen. Het was dus meteen flink aanpoten, maar eerlijk is eerlijk: van dat stevige roeien bleef ik wel lekker warm en scherp.

Na een van die etappes had ik zelf ook nog een klein avontuur. Ik stapte in het pikkedonker uit de boot, dacht dat ik stevig op het gras stond, en zakte vervolgens tot aan mijn navel weg in een verborgen kuil naast de houten beschoeiing. Ik was echt compleet doorweekt. Gelukkig mocht ik bij een boerderij in de buurt even droge kleren aantrekken. En gelukkig had ik daar al rekening mee gehouden, want ik had vier sets reservekleding bij me.

Roeien, wisselen en herstellen

De hele tocht zat eigenlijk heel slim in elkaar. Terwijl de ene ploeg roeide, reden de andere groepen alvast met de bus naar het volgende wisselpunt. In die tijd kon je weer een beetje warm worden, wat eten en drinken en – als je geluk had – zelfs nog even slapen.

Ik merkte vooral hoe belangrijk dat eten en drinken was, want je verbruikt in zo’n etmaal echt ongelooflijk veel energie.

De nacht als grootste uitdaging

Het varen in de nacht vond ik misschien wel een van de lastigste stukken. Gelukkig hadden we de gps, want anders is het echt moeilijk om goed je route te houden. Toen ik zelf moest sturen, voer er een boot voor ons die ongeveer hetzelfde tempo had, en dat was eigenlijk ideaal om te volgen. Toch bleef het lastig om in het donker goed in te schatten hoe dicht je langs het riet of de kade zat. Het was dus best intensief, maar het mooie was dat je op een gegeven moment langzaam het licht weer zag terugkomen boven het water.

Friesland op zijn mooist

Wat ik ook mooi vond aan deze tocht, was hoe afwisselend de route was. Soms zat je op van die lange, rechte stukken waar niet zo veel aan was, maar veel vaker roeide je door kronkelende slootjes tussen de weilanden en door prachtige Friese dorpen en steden. Voor mij sprongen vooral het stuk richting Parrega en de routes door Sneek, Franeker, Dokkum en Harlingen eruit. En in Harlingen konden we zelfs nog even in het zonnetje zitten, wat na al die uren echt heerlijk was.

Een ervaring om niet te vergeten

Voor mij komt de Elfsteden Roeimarathon misschien wel het dichtst in de buurt van de echte Elfstedentocht op het ijs. Het is zwaar, bijzonder, verbindend en vooral onvergetelijk. Toen we eenmaal gefinisht waren, maakten we de boot weer klaar voor transport en aten we met elkaar nog wat na. Daarna stonden Roos en Maureen klaar om ons op te halen. Dat was maar goed ook, want na ruim zesendertig uur wakker te zijn geweest moet je echt niet meer zelf achter het stuur gaan zitten. Wat bij mij vooral bleef hangen, was hoe trots ik was op ons team en op deze hele bijzondere ervaring.

Gerard’s avontuur opgetekend

Een warm onthaal bij de Klaarkamsterbrug

Na de start in Leeuwarden haasten we ons naar de Klaarkamsterbrug, ergens in de middle of nowhere, tussen Leeuwarden en Dokkum. Vlak bij deze brug staat de boerderij van de familie Talsma. Op de deel van deze boerderij mogen wij koffiedrinken, uitrusten enz. Mevr. Talsma vertelt dat ze destijds zorgde voor stoelen, tafels koffie en thee. Inmiddels is ze een dagje ouder, loopt met een rollator dus dat gaat allemaal niet meer. Niettemin zijn we van harte welkom. Ze is er dertig jaar geleden mee gestart toen er allemaal roeiers rond de brug zwierven en onderdak zochten.

Roeien door het donker

Onze ploeg bestaat uit André, Ron en mijzelf en we starten onze roeibeurt op deze plek om weer terug te varen naar Leeuwarden. De andere twee ploegen hebben hun roeibeurt dan al gehad. Het is donker en koud. Beter nog.  Het is erg donker en heel, heel erg koud. Niet zo koud als Marcel die achter de beschoeiing in een watergat stapt en tot zijn middel verdwijnt, maar toch. We moeten de Dokkumer Ee afvaren en bij Bartlehiem gaan we linksaf. Geen ingewikkeld parcours en langzamerhand zien we ook meer contouren van de kades en de bruggen. Waar sommige ploegen een bouwlamp van de Praxis op de voorplecht hebben, zijn wij voorzien van een bescheiden lampje. Het voldoet maar ik ben blij dat er bij mijn stuurbeurt een boot met ongeveer dezelfde snelheid voor ons vaart. Zij hebben een bouwlamp.

Aankomst bij Wetterwille

Na een haakse bocht weten we dat we ons doel, roeivereniging Wetterwille, bijna bereikt hebben. Wisselen doen we niet meer. Bij Wetterwille staat een grote groep mensen te roepen en met lichtsignalen te zwaaien om toch vooral hun boot te attenderen waar ze staan. Een heel spektakel en het geeft een warm gevoel van welkom zijn. Snel wisselen en dan gaat de volgende ploeg de duisternis in.

Een gewijzigde route

Tussentijds wordt er nog gewisseld en in Sneek zijn wij weer aan de beurt. Langzaam begint het licht te worden. In Sneek horen we dat vanwege de harde wind de alternatieve route verordonneerd wordt. Dat betekent keren in Woudsend, terugvaren naar IJlst vandaar naar Bolsward. Voor Bolsward afslaan naar Workum en dan terug naar Bolsward. We zitten dan weer op de geplande route. Vanwege de gewijzigde route moeten we wel de wisselpunten herverdelen om zo de belasting van de ploegen ongeveer hetzelfde te houden.

Tegen de wind en naar de finish

Tussen Bolsward – Harlingen is het een kale vlakte en we voelen we de harde wind des te meer. Het is “pokkelen” tegen de wind in zoals iemand het uitdrukte.

Vanaf Harlingen gaan we heerlijk voor de wind. Het wisselen gaat inmiddels zo gesmeerd dat er nauwelijks tijdverlies optreedt.

Dan gloort er na meer dan 21 uur roeien de finish. In de wedstrijdkleuren van Amycus komen we aan en worden onthaald door een groot gejuich en een enthousiaste menigte. Heerlijk.

Waarom het onvergetelijk was

Het is een geweldig spektakel van roeigekke mensen. Vriendelijkheid, bereidheid elkaar te helpen, enthousiasme, sportiviteit, zowel binnen onze roeiploeg als daarbuiten, zijn allemaal elementen die het onvergetelijk maken.