Eemhead 2026
Een weekje na onze Cottwich, die dit jaar ook niet makkelijk was met golven, wind en een losse kraag aan bakboord, beleefden wij zaterdag 26 september de overtreffende trap. De Eemhead.
Vol goede moed gingen wij op pad, want de weersvoorspelling was perfect. Heerlijke temperatuur, licht windje, vooral mee en iets opzij. Wij verkeerden in de heerlijke veronderstelling dat de Eem, ook al stroomt ie volledig tussen damwanden door, ons goed gezind was. Helaas. Pindakaas.
Het derde blok werd verrast door een binnenvaartschip dat zich niets van de stremming aantrok. Het schip ging gewoon door na een strenge toespraak van de organisatie en zo werd de start 20 minuten uitgesteld voor de veiligheid van de roeiers. Daarnaast zorgden twee reddingsboten voor nog meer deining. Eén omgeslagen skiffeuse op zo’n 750 meter voor de start moest worden opgehaald. De andere reddingsboot kwam in actie voor een skiffeuse die gered moest worden na een aanvaring met een vier, ook bij de startlijn.
Het werd een rommelige start voor de mix. Goed ritme kwam er niet in, de riemen plakten aan het water en de slag kromp in elkaar. Na een tijdje harken sloeg de slag een snoek. Bah. “Gewoon doorgaan”…..met harken??? Even ging het ietsje beter en we naderden de brug. Mensen schreeuwden en juichten ons toe. Dachten wij. Dwars door het gejoel klonk ineens de megafoon van de jury: ‘Amycus, verkeerde gat, houden!!!!’ Oeps. Onze tegenstanders kwamen rap naderbij. Krijg je als je stil ligt voor de brugpijler. We manoeuvreerden ons naar het middelste gat, want diskwalificatie is ook niks.
De Kluut kwam er wonderbaarlijk genoeg zonder schrammetje doorheen. Er volgde een nieuwe start. We liepen snel weer uit. De schwung was echter weg en de werkboot een feit. De mix uit het D-veld van Hemus haalde ons nu wel echt in. Een eindsprint zat er niet echt meer in, maar hoefde ook niet, want tot ieders verrassing was de finish iets naar voren gehaald. Dat had achteraf te maken met de onfortuinlijke roeister die op het vlot behandeld werd door de ambulance. Het besluit om 112 te bellen viel na de start van ons blok. Anders was dit hele spetterende feest niet eens doorgegaan. Het E-veld had er echter meer moeite mee om de finish te bereiken dan het D-veld en zo mochten wij, met een voorsprong van bijna een minuut op nummer twee, toch nog een blik ophalen.
Onze dappere Amycus skiffeuse Eliza behaalde een mooie 2e plek in een veld van 6. Hulde voor haar! Eric haalde blik in het eerste blok, kreeg daarvoor een blinkende (Chinese?) medaille en Maurits eindigde als een na laatste op het water, maar als 2e op de 250 meter ergometer sprint. Hij deed nog een dappere tweede poging om de 0.1 seconde achterstand op nummer 1 weg te werken en kreeg daarvoor een heerlijk doosje Merci.
Wij danken de organisatie die goed gehandeld heeft en het hoofd koel hield in alle consternatie. Hulde ook voor de geweldige spreekstalmeester! Volgend jaar hopen wij als E-veld het D-veld ook te verslaan.
